De droevige kampioen

Jan Brokken

Een uitzonderlijke levensgeschiedenis tegen het decor van de Caribische smeltkroes, dat is het verhaal van Riki Marchena, de Nietzsche lezende en crack rokende tienvoudig tafeltenniskampioen van Curaçao en Zuid-Amerika. De jonge Riki zat achter in de auto bij zijn vader toen die zelfmoord pleegde. Kort daarop verhuisde zijn moeder met een nieuwe minnaar naar het naburige eiland. Daarna hield hij er nog maar één obsessie op na: winnen. De donkere sportheld vergaarde een fortuin, verspeelde het uit weerzin tegen zijn familie, groeide uit tot het symbool van de nieuwe generatie, werd door vrouwen en meisjes aanbeden, voerde campagne voor het volks- en bevrijdingsfront, nam verbitterd afstand van de politiek en vond in crack het middel om zijn verdriet te verdrijven.

€ 15,00 Paperback / softback Op voorraad
ISBN
9789045021904
Pagina's
352
Type
Paperback / softback
Afmeting
210 mm x 137 mm x 25 mm
Gepubliceerd
juli 2012
Taal
Nederlands
Uitgever
Atlas-Contact
Imprint
Atlas Contact
Genre
Literaire roman, novelle


Leestips ontvangen

Altijd op de hoogte van het laatste nieuws over boeken, schrijvers en activiteiten? Meld je dan hier aan voor onze maandelijke nieuwsbrief.

Schrijf je in

Dit boek in de pers

‘Mijn eiland verpersoonlijken in een Droevige Kampioen. Wat een prachtvondst.’ – Tip Marugg

‘Wat een schitterend boek. Prachtig geschreven, heel gelaagd ook. Ik ben, vijftien jaar na dato, alsnog diep onder de indruk. Het Curaçaose, het Caribische, totaal doorgrond.’ – Geert Mak

"Tegelijk met het levensverhaal van Riki Marchena wordt het indrukwekkend en bijzonder verhaal van Curaçao verteld." - Boekish plaza

"De tegenslagen van een jongen op Curaçao. Riki Marchena beseft dat hij het zelf zal moeten rooien. Zijn kracht is fenomenaal en het tafeltennis vindt in hem een groot kampioen - zoals ook kleine eilanden het moeten hebben van de combinatie kracht en behendigheid. Na de volksopstand van 1969 groeit de sportheld uit tot volksleider, maar ook in die positie worden desillusies zijn deel. Een jarenlange weekendpelgrimage over het eiland brengt hem tot loutering en een lucide zelfinzicht. Een prachtig neergezette queeste." - Biblion

Er is veel te genieten in De droevige kampioen… de roman staat als een huis. - Trouw

Een zeer bevlogen geschreven roman. - De Gelderlander

‘Wat een grandioos boek. Adembenemend. Ik heb het in één ruk uitgelezen. Eerst uit nieuwsgierigheid: wat zou de hoofdfiguur nu weer gaan uithalen? Zou er ergens een sprankje hoop op verbetering zijn te bespeuren? Geleidelijk aan nam de drugsproblematiek bij het lezen de overhand en tot slot hield ik een gevoel van machteloosheid over. Machteloosheid omdat wij ondanks al onze goede voornemens, inzet en financiële steun, niet in staat zijn om de vele misstanden op dit eiland de kop in te drukken.(..) De droevige kampioen maakt op ons indruk omdat het ons een spiegel voorhoudt. Wij zitten er middenin en erkennen onze machteloosheid. Omdat wij misschien als eenling het probleem ervaren en als zodanig proberen op te lossen, of liever gezegd van ons af te duwen. Terwijl het probleem inmiddels als witte mieren alle uithoeken van ons huis heeft aangetast. (..) Het is te hopen dat de Antillen nog vele malen een inspiratiebron van Jan Brokken zullen vormen. (..) Een boek als De droevige kampioen roept allerlei herinneringen, figuren, plekken, associaties, prettige en minder prettige gebeurtenissen bij ons op. Alleen een groot schrijver kan dat bewerkstelligen.– Miguel A. Pourier, minister-president van de Nederlandse Antillen, in de Antilliaanse editie van het Algemeen Dagblad

Tafeltennissen is voor Riki Marchena wat voor de Baron van Münchhausen zijn haren zijn: een manier om jezelf uit het moeras omhoog te trekken. De droevige kampioen is een veelstemmige roman. Jan Brokken laat niet alleen Riki Marchena zelf aan het woord, ook de mensen uit zijn omgeving doen hun zegje. Door de techniek van uitsluiten en overlappen ontstaat het portret van een sporter die presteert onder de druk van de omstandigheden, terwijl het uiteindelijk niet om die sport en die sporter gaat, maar om het eiland waar het zich allemaal afspeelt: Curaçao.De droevige kampioen laat zien hoe relatief het winnen van een sportwedstrijd is. De droevige kampioen is misschien wel de beste roman van Jan Brokken, maar net als het meeste van zijn werk door te weinig mensen gelezen. - Liliane Waanders op Hanta 

Lezersreacties

"Ik heb altijd meegezongen in het koor dat de Nederlandse literatuur saai en onbeduidend vindt. Tot ik De droevige kampioen las. Doet niet onder voor De correcties van Jonathan Frantzen. Met ingehouden adem gelezen. Spannend als een WK-finale. Ik ben nu aan Jungle Rudy begonnen. Ook weergaloos goed." -Gerard Vermeulen, Tilburg
"De liefde voor jouw personage in ‘De droevige kampioen’, je beschrijft hem zonder hem te veroordelen, de manier hoe je het verhaal vertelt via de ogen van anderen in zijn leven, de rise and fall, het menselijke van de kampioen, dat heb je prachtig gedaan. Het voelde voor mij als een verhaal over ons allemaal, wij hadden die man kunnen zijn. Het is fictie, maar het voelt als echt." - Usha Marhé, Amsterdam, Paramaribo
"Wat jouw boeken zo bijzonder maakt, is de warmte waarmee je je personages beschrijft en weet te doorgronden, in al hun goedheid én met al hun gebreken en onvermogen. Dat maakt je portretten zo diep¨ menselijk - en van alle tijden." - J.K. te Amsterdam

Ik vind De droevige kampioen een van de mooiste boeken die ik gelezen heb. Zowel de inhoud als de vorm zijn geweldig. Om na te genieten van het boek ben ik naar Curaçao gereisd. Op kerstavond meende ik Riki te herkennen. Hij zat op een bankje op de Handelskade bij de Pontjesbrug. In zijn ene hand zijn versleten schoenen, met zijn andere hand kriebelde hij door zijn zware, grijswordende baard. We hadden oogcontact. Hij zag een vreemde maar ik zag een man die ik door en door kende. Heel zachtjes zei ik: Hé, droevige kampioen... Hij lachte, stond op en liep hoofdschuddend weg. Ik wist waarheen: naar het huisje met het opschrift La fuerza de la bondad. Even zag ik mevrouw dOliveira in haar rolstoel achter hem aan rijden. Maar dat was een droom. - J. van S. in Purmerend

Ik heb De droevige kampioen in één adem uitgelezen. Graag wil ik u bedanken voor het naar voren brengen van dit verhaal. Blijf mooie boeken schrijven! - Monique Boncoeur -

"De liefde voor jouw personage in De droevige kampioen, je beschrijft hem zonder hem te veroordelen, de manier waarop je het verhaal vertelt via de ogen van anderen in zijn leven, de rise and fall, het menselijke van de kampioen, dat heb je prachtig gedaan. Het voelde voor mij als een verhaal over ons allemaal, wij hadden die man kunnen zijn. Het is fictie, maar het voelt als echt." - U.M. te Amsterdam