Mezelf weer tot het verkeerslawaai rekenen’, stelt het lyrisch ik ergens in Als zee uit hond, de nieuwe dichtbundel van Lucas Rijneveld. De beelden, sterk en fantastisch als altijd, nemen plaats in én deel aan de wereld – net als de verteller. Soms zoekend, soms schoorvoetend stapt het lyrisch ik van de buitenranden naar binnen, vol het leven in, en richt de lens naar buiten.
Als zee uit hond is een bundel schitterende gedichten van iemand die zijn plek heeft ingenomen, en voor iedereen die daar nog mee bezig is. En zijn we dat niet allemaal?
