Een jonge Franse fotograaf reist af naar Gaza-Stad om een reportage te maken. Hij raakt in gesprek met een boekhandelaar en in ruil voor toestemming om de oude man te fotograferen, luistert hij naar diens levensverhaal: een verhaal van ballingschap, vlucht, ontheemding, politiek activisme, vaderschap en van het onmetelijke leed dat daaruit kan ontstaan. Een persoonlijke geschiedenis die onlosmakelijk verbonden is met het collectieve leed van de Palestijnen vanaf de stichting van de staat Israël in 1948 tot en met de oorlog in Gaza nu.
De boekhandelaar vertelt hem ook over zijn lievelingsromans, en over de verbindende kracht van het geschreven woord. Boeken vormen de rode draad in het levensverhaal van de oude man, en een onuitputtelijke bron van medemenselijkheid en troost.
‘(…) door de sobere, melancholieke taal weet Benzine (…) te beroeren.’
Boekenpost‘(…) een aangrijpend verhaal over woede, wanhoop en waardigheid.’
Trouw‘sober maar aangrijpend geschreven fabel waarin boeken als een strohalm fungeren.’
De Morgen‘(…) een mooi, maar onvermijdelijk tragisch Palestijns verhaal, met literatuur als rode draad.’
De Standaard
