Eric Finck verwerkt een echtscheiding. Om zijn gedachten lam te leggen en vooral niet gek te worden, speelt hij piano, dag in, dag uit. Maar in plaats van zijn verleden de vergetelheid in te spelen, loeien de herinneringen per noot steeds luider in zijn kop.
Dit adembenemende relaas heeft de vorm van een jazzcompositie. Door ritmische motieven en herhalingen ontstaat een hartverscheurend beeld van een man die zijn wonden likt en probeert recht te krabbelen. Een ode aan de liefde, aan vergeving, het helende van een goede maaltijd en, in een donkere vorm, toch ook wel aan het leven zelf.
‘Een verwittigd man is een literaire cakewalk, maar eens je de jazzy cadans te pakken hebt, leest het boek als een trein.’
De Morgen‘Eric is een herkenbare Verhulst-antiheld, een dromer die een paar keer met zijn gezicht tegen de grond is gegaan (….) Phew, als dat maar goed komt, denkt u nu misschien, maar Verhulst is al lang genoeg bezig om er iets grandioos van te maken. [Waardering 4 ballen]’
Knack‘het boek leest als een trein’
De Morgen‘grandioos [Waardering 4 ballen]’
Knack‘een Verhulst grand cru’
De Standaard‘Een literaire dwarsligger die met een mengeling van melancholie, spot en zelfrelativering naar de wereld kijkt. Een man die het tragische regelmatig weet om te zetten in iets waar je tegelijk om moet lachen en stil van wordt.’ Falder.nl
'Banaliteit en euforie, Verhulst laat het moeiteloos en plechtig op elkaar aansluiten.'
De Groene Amsterdammer‘…momenteel de grootste stilist van ons taalgebied’
Limburgs Dagblad / Dagblad de Limburger‘een ontroerende ode aan het leven.’
De Standaard‘Verhulst schrijft eloquent, spits en met humor’
De Volkskrant‘De grootste verdienste van Een verwittigd man is niets waard is de eigenzinnige vorm, gecombineerd met Verhulsts scherpe taal en zijn gevoel voor humor.’
Literair Nederland