Het vergeten kwaad

Peter Delpeut

De herinneringen van cineast Jonas Mekas

Peter Delpeut duikt in het verleden van Jonas Mekas in ‘Het vergeten kwaad’. Al jarenlang heeft Delpeut op grijpafstand naast zijn bureau Mekas’ ‘Movie Journal’ staan. Sinds zijn studententijd is hij een groot bewonderaar van de Litouws-Amerikaanse cineast. Totdat hij in juni 2018 werd opgeschrikt door een artikel in ‘The New York Review of Books’. Historicus Michael Casper beweerde dat Mekas bepaalde gebeurtenissen in het Litouwen van de Tweede Wereldoorlog bewust is vergeten of verkeerd heeft voorgesteld. Van de ene dag op de andere werd Mekas de zoveelste gevallen engel in een lange rij van culturele beroemdheden die door hun ‘oorlogsverleden’ werden achtervolgd. Het overkwam Günter Grass, Paul de Man, Emil Nolde en in Nederland de dichter Lucebert. Wat te doen? Het artikel voor waar aannemen en overgaan tot de orde van de dag? Of de beschuldigingen terzijde schuiven – een al even gemakkelijke vluchtweg. Delpeut koos voor onderzoek. Een onderzoek dat resulteerde in een persoonlijk essay over geschiedschrijving versus individuele herinnering waarin hij Mekas, Casper noch zichzelf heeft willen ontzien.
€ 22,99 Paperback / softback Op voorraad
ISBN
9789045043494
Pagina's
224
Type
Paperback / softback
Afmeting
200 mm x 125 mm x 21 mm
Gepubliceerd
april 2021
Taal
Nederlands
Uitgever
Atlas-Contact
Imprint
Atlas Contact


Leestips ontvangen

Altijd op de hoogte van het laatste nieuws over boeken, schrijvers en activiteiten? Meld je dan hier aan voor onze maandelijke nieuwsbrief.

Schrijf je in

Dit boek in de pers

‘Delpeut blijft tot op de laatste bladzijde loyaal aan zijn held. Hij weigert te vervallen in righteousness porn maar geeft ook toe dat het niet lukt om hem vrij te pleiten. Zijn bedachtzame, kwetsbare, meanderende pogingen heb ik geboeid, soms hoofdschuddend, af en toe zelfs geërgerd, maar ook met bewondering gelezen. Dat de rehabilitatie van Jonas Mekas faalde, zorgde ervoor dat dit boek over hem geslaagd is.’

- De Groene Amsterdammer

‘Het essay is een boeiende case voor wat in academische termen aangeduid wordt als historische kritiek.’ – Kunsttijdschrift Vlaanderen

‘[E]en zeer onderhoudend essay.’ – Raymond van den Boogaard, We’ll always have Paris