Mijn haat krijgen jullie niet

Antoine Leiris

Parijs, 13 november 2015. Antoine Leiris is thuis met zijn zoontje van anderhalf. Zijn vrouw Hélène is met een vriend naar een concert in het Bataclantheater. Opeens verschijnen er berichten op zijn telefoon over aanslagen. Hij gaat op zoek naar zijn vrouw, 24 uur later hoort hij dat zij die nacht om het leven is gekomen.
Enkele dagen later plaatst Antoine Leiris een brief aan de terroristen op Facebook: hij weigert hun daden te beantwoorden met haat. De brief wordt wereldnieuws.
In Mijn haat krijgen jullie niet beschrijft Antoine Leiris hoe hij zijn dagen doorkomt na de fatale nacht, tot het moment dat hij met zijn zoon het graf bezoekt. Met weinig woorden laat hij zien dat het leven hoe dan ook doorgaat en door moet gaan zonder de open blik naar de wereld te verliezen. 'Ik moet naar Melvil toe, die wakker wordt uit zijn middagslaapje. Hij is net zeventien maanden, straks gaat hij zoals elke dag zijn tussendoortje eten, daarna gaan we zoals elke dag spelen, en zijn leven lang zal dat jongetje jullie beledigen door gelukkig en vrij te zijn. Want nee, zijn haat krijgen jullie ook niet.'
€ 14,99 Paperback / softback Op voorraad
ISBN
9789045032832
Pagina's
112
Type
Paperback / softback
Afmeting
200 mm x 126 mm x 12 mm
Gepubliceerd
mei 2016
Taal
Nederlands
Uitgever
Atlas-Contact
Imprint
Atlas Contact


Leestips ontvangen

Altijd op de hoogte van het laatste nieuws over boeken, schrijvers en activiteiten? Meld je dan hier aan voor onze maandelijke nieuwsbrief.

Schrijf je in

Dit boek in de pers

Mijn haat krijgen jullie niet gaat over een verlies waarbij de lezer wint: Antoine Leiris is voorbeeldig in het rouwen zonder clichés: hij laat poëzie toe, schoonheid, goede smaak. Zelden las ik een boek waar verdriet zo fijngevoelig en diepzinnig onder woorden wordt gebracht. En dan sla je het dicht en huil je – althans ik. Om de waardigheid en de lessen in liefde.’ – Adriaan van Dis

´Schrijven over de moord op je vrouw, en nog wel zo kort erna, leek mij een al te hachelijke onderneming, maar Antoine Leiris bewees mijn ongelijk met zijn boekje Mijn haat krijgen jullie niet. Daarin heeft hij het dagboek opgenomen dat hij bijhield na de moordpartij in het Parijse Bataclantheater op 13 november 2015, waarvan zijn vrouw Hélène een van de slachtoffers was. Leiris, een 34-jarige Parijse cultuurjournalist, heeft het kort gehouden – en dat is meteen de kracht van het boekje. Bondigheid voorkomt pathos. Leiris is zo suggestief mogelijk te werk gegaan. Hij stort zich niet in allerlei gedetailleerde uitweidingen, maar toont wel veel gevoel voor het treffende detail.´ - Frits Abrahams in NRC Handelsblad

‘Klein, mooi en ontroerend.’ **** – De Volkskrant

‘Er zit diepmenselijke schoonheid in elke paragraaf van dit kleine, precieuze boek verstopt. (...) Hoe goed (...) dat een zon verstandig en gevoelig iemand als Leiris dit document aan ons lezers schenkt om een beetje te kunnen beseffen wat het moet zijn om het verlies te verwerken van mensen die ons dierbaar zijn.’ – De Morgen 

‘Een bijzonder ontroerend werkje. Dit boekje is niet gedrenkt in boosheid of woede of rancune, ook niet in tranen. Het is bepaald niet larmoyant. (…) Hij maakt het niet mooier; hij maakt het niet heldhaftig. Het is buitengewoon eerlijk. Echt een hartroerend boek en ook wel hoopvol.’ – Thomas van den Bergh, Tros Nieuwsshow

‘Leiris schrijft prachtig, heel klein en teer, een schrijverscarrière is geboren. Met een zeer onwillige keuze voor het debuut. De vertaling uit het Frans door Martine Woudt is lovenswaardig. Is het een belangrijk document? De Facebookbrief is door duizenden al online gelezen en we weten wat er gebeurde die avond. Toch is het waardevol om te zien wat zoiets doet met één enkel leven. Om te voorkomen dat je in getallen gaat denken. Om te begrijpen dat het na een half jaar voor veel mensen helemaal geen oud nieuws is en ook nooit zal worden.’ **** – Hebban

‘Het dagboek dat Leiris bijhoudt over zijn donkere dagen na ‘Parijs’ is openhartig, soms poëtisch, vaak aangrijpend.’ **** – Robbert de Witt in Elsevier

‘Een kostbaar kleinood dat tot op het bot gaat. Zo indringend, zo ontroerend, zo verheffend, zo verheven is het. Mijn woorden schieten tekort om dat booklet naar behoren te benoemen.’ – Piet Kaptein

‘Diepzinnig, eerlijk, intelligent, gevoelig. Dit boek is geen therapie, geen stroom van zinnen en emoties, maar een fijnzinnig en goed onderbouwde reflectie. Zoals zijn verhaal. Verdrietig en prachtig.’ – Elle France 

‘In het verhaal van Antoine Leiris is er meer sprake van liefde dan van terrorisme.’ – Le Journal du Dimanche 

‘Een aangrijpend werk. Hij wil geen held zijn. Geen slachtoffer. Geen woordvoerder, en nog minder een symbool. Antoine Leiris is gewoon een man die zijn vrouw verloren heeft, de liefde van zijn leven, op 13 november na 22h00 in het Bataclantheater.’ – Le Nouvel Observateur 

‘Ontroerend en waardig van het begin tot het einde.’ – Le Droit

‘Leiris vertelt  in zijn boek op een aangrijpende manier hoe het dagelijks leven zonder Hélène verdergaat. In zijn boek krijgt hij het voor elkaar om tegenover de absolute haat menselijkheid te stellen. Het fundament onder de terreur vandaan te halen, de moordenaars van zijn vrouw niet te volgen.’ – Brigitte Kleine, arte-Kulturmagazin metropolis

‘Zijn boek is een zelfreflectie en tegelijkertijd de waarneming van een mens tussen rouw, het dagelijkse leven en pijn. En het is een liefdesverklaring. Aan zijn vrouw, zijn zoon en het leven in het algemeen.’ – Andrea Ritter, Stern

‘Leiris slaagt in iets uitzonderlijks. In plaats van haat en wraak, wreedheid en geweld, kiest hij de weg van humanisme en liefde, van vrijheid en cultuur.’ – Für Sie

‘Woorden waarop een in shocktoestand verkerende wereld gewacht heeft. Een pleidooi voor een open samenleving op het moment dat dit het allermoeilijkste is.’ – Kölner Stadtanzeiger

‘Een boek waarin Leiris maar weinig woorden gebruikt, maar zulke mooie richt aan Hélène en Melvil, mooie en aangrijpende, met wijze woorden over terreur.’ – Kurier

Reacties van De Club van Echte Lezers:

‘Dit boek verdient het om door een groot publiek gelezen te worden. Ondanks het treurige verhaal is het een boek van hoop. Een boek dat positiviteit probeert mee te geven in tijden waar soms gevoelens van haat makkelijker lijken.’ ***** – Alex

‘Dit boek gaat niet over terrorisme, maar is een eerbetoon aan Hélène. (...) Het boek laat een diepe indruk op me achter en geeft hoop voor de toekomst. Daarnaast hoop ik dat iedereen die dit boek leest na zal denken wat “mijn haat krijgen ze niet” voor henzelf betekent en het een wereld met minder haat zal opleveren.’ ***** – Marianne

‘In dit boek staan geen details over de aanslag. De terroristen worden niet besproken. Het boek draait om Hélène. (…) Een enorm verdrietig verhaal is met dit boek in een prachtige vorm gegoten. Vol mooie, poëtische zinnen. Een ode aan zijn vrouw.’ ***** – Gerrianne

‘Het boek leest als een lange brief, die je in één adem uitleest. (…) Zonder enige emotie te schuwen, zonder woorden te sparen doet Antoine ons met hem meeleven.’ **** – Antoinette

‘De onmacht, het proces van de rouw en de hartverscheurende eenzaamheid en ongeloof dringen diep tot je door. (...) Bijzonder indrukwekkend. Ondanks of misschien dankzij de emoties is het een enorm krachtig, hoopvol verhaal geworden.’ ***** – Wemmie

‘Tijdens het lezen heb ik het boek diverse malen moeten weg leggen, omdat ik zó emotioneel werd dat ik door de tranen in mijn ogen, geen letter meer kon lezen en het stuk dat ik gelezen had eerst moest verwerken voordat ik verder kon. Degenen die reeds mensen in hun nabijheid op een zo gruwelijke manier verloren hebben, zullen véél herkenningspunten vinden.’ ***** – Ineke