De gedichten in Wereldburgers bewegen zich moeiteloos tussen het aardse en het verhevene, tussen klein, tastbaar geluk en een onstilbaar verlangen. In heldere, ritmische verzen ontvouwt zich een wereld die tegelijk rauw en teder is, brutaal en devoot.
Emoties liggen open en scherp op de bladzijde, terwijl het alledaagse zonder schroom naast het sacrale wordt geplaatst. Tussen het banale en het goddelijke ontstaat poëzie die durft te schuren én te troosten – die knielt bij een geboorte onder de sterren, maar even goed de ironie van het bestaan onder ogen ziet.
Tegelijk spreekt uit deze gedichten een open blik op de wereld: de dichter beweegt zich als een wereldburger tussen talen, plaatsen en levens, en zoekt naar wat mensen verbindt voorbij grenzen en verschillen. Woede en zachtheid, verlies en hunkering vloeien samen in beelden die blijven nazinderen.
Ivo van Strijtem, de dichter en essayist is goed in bewonderen. Niet alleen heeft hij in zijn gedichten ruimschoots oog voor schoonheid, liefde, verwondering, hij is als essayist en bloemlezer iemand die begrijpt hoeveel poëzie voor mensen kan betekenen. Van hem verschenen onder andere Een rode sjaal, De liefde, jazeker en Een kamer met een tafel en schrijfgerei.
