De werkplek van bureauredacteur Ronald Kerstma
Dit is mijn werkplek. Al die spikkeltjes die daar rechts van die stapel papier liggen, zijn gumresten. In mijn hand houd ik een rode pen. Ik ben bureauredacteur en volgens mij een van de weinige mensen die nog veelvuldig gummen.
Wat doe je zoal als bureauredacteur? Het woord zegt het al, ik zit veel achter mijn bureau achter stapels papier; ik ben onder andere verantwoordelijk voor de eindredactie van al die mooie boeken die we uitgeven en om meteen maar een misverstand uit de weg te ruimen: die boeken lees ik niet allemaal zelf – helaas. Er zijn veel freelance correctoren voor mij aan het werk. Die krijgen dan zo’n stapel papier thuisgestuurd, de proef van het boek, zoals dat nu voor mij ligt, en gaan dat lezen: een allerlaatste check op spel- en grammaticafoutjes en/of andere onfortuinlijkheden.
Vervolgens neem ik de beslissingen over wat daarvan weer verwerkt wordt. Dat het niet caroussel is maar carrousel hoeft niet lang over te worden nagedacht – maar is een ‘humanitair kamp’ hetzelfde als een ‘vluchtelingenkamp’? En is een All-Liquid Diet hetzelfde als een ‘drinksapdieet’, een ‘drinkdieet’ of staat dat in het Nederlands toch eerder bekend als het ‘proteïnepoederdieet’? Dat soort kwesties. En dan een paar op elke pagina. En correctoren vraag ik altijd om zo argwanend mogelijk te zijn en nooit iets als vanzelfsprekend aan te nemen; alles op te zoeken wat ook maar aan de minste twijfel onderhevig is. Vervolgens wordt er overlegd met de auteur of de vertaler want ik sta uiteraard niet alleen in deze beslissingen. En dan worden er nog veel knopen doorgehakt, en zijn er nog wat laatste wijzigingen – en wordt er ook akelig veel gegumd.
Op dit moment is het druk; het is het staartje van de zomer en de deur naar het balkon staat open voor een verkoelend briesje, terwijl de productie voor de najaarsboeken al in volle gang is. Oktober is een drukke maand met zo’n kleine vijftien titels. Hier voor mij ligt de proef van wat we gerust een geheimtip kunnen noemen: Het lot van Sila van de Franse auteur Fabrice Humbert. Vorig jaar verscheen het prachtige (maar heftige) en qua thematiek met HhhH vergelijkbare De oorsprong van geweld. Dit nieuwe boek belooft wederom veel goeds – en de eerste aanwijzingen daarvoor komen wat mij betreft altijd van mijn freelancers. Zoals de corrector mij schreef: ‘Een mooi en indringend boek, en goed vertaald ook!’
En overal hangen geeltjes die mij aan bepaalde zaken moeten herinneren want uiteraard doe ik alles door elkaar, staat er altijd iets te snaaien in de buurt (de speculaasjes zijn vroeg dit jaar), en om dat te compenseren ook nog wat gezonde aardbeien. En is het steevast een troep (ik heb vorige week nog opgeruimd dus het was nog veel erger) want u weet: chaos op het bureau is orde in het hoofd. En orde, dat is wat een bureauredacteur bovenal nodig heeft.
