Minister Lodewijk Asscher over Familie is alles van Margalith Kleijwegt: ‘Ik ben ontroerd door dit prachtige boek.’
Op woensdag 9 april nam minister Lodewijk Asscher het eerste exemplaar in ontvangst van Familie is alles van Margalith Kleijwegt. Hij deed dit op het Calvijn met Junior College in Amsterdam Nieuw-West, de school die Kleijwegt inspireerde tot het schrijven van zowel Onzichtbare ouders als Familie is alles. In het eerste boek zocht Kleijwegt – nu tien jaar geleden – de leerlingen van een vmbo-klas thuis op en liet een wereld zien die voor anderen gesloten bleef. In haar nieuwe boek gaat ze op zoek naar de pubers van toen. Hoe staan ze nu in het leven? Zijn hun verwachtingen uitgekomen? Hebben ze werk? Wat is de rol van het geloof?
Foto: Gerlinde de Geus
Voor minister Asscher was Onzichtbare ouders een inspiratiebron en een wake-up call: ‘De problemen die Margalith Kleijwegt omschrijft wilde ik als wethouder aanpakken.’ Hij ging bij de presentatie in op de vraag wat we de afgelopen tien jaar hebben bereikt. De grootste les die hij uit Familie is alles zegt te trekken, is dat verandering écht mogelijk is.
Minister Asscher over Familie is alles: ‘Vooroordelen versterken als je elkaar niet kent of spreekt. Wat ik knap vind van Margalith is dat zij deze kloof probeert te overbruggen. Zij is in een wereld gestapt die voor haar onbekend was. Zij is daar volhardend in geweest, ook als zij niet met open armen werd ontvangen. Ik vond het mooi om te lezen hoe zij gewoon op de trap bleef staan bij Samir, één van de leerlingen van klas 2k. Hij wilde haar onder geen beding binnenlaten. Ook al verzocht Samir haar letterlijk “op te rotten”, toch wist ze kort met de stuurse jongen te spreken, hoe ongemakkelijk dat ook was op die trap, met haar hoofd achterover in haar nek. Door deze volharding heeft zij niet alleen een kijkje genomen in een omgeving die voor veel Nederlanders vreemd is, zij heeft ook écht contact weten te leggen met die omgeving. “Er komen hier nooit Nederlanders”, zei een dochter eens toen Margalith op de stoep stond. Als iemand dat in het Nederlands tegen je zegt, gaat er iets niet goed. Deze opmerking laat zien dat we nog een lange weg te gaan hebben. En we hebben haast! Ik hoop dat dit boek daarom niet alleen voor mij, maar voor iedereen als een eyeopener werkt.’
Over Onzichtbare ouders zei Asscher verder: ‘Het boek heeft mij tien jaar geleden bij de keel gegrepen. Margaliths conclusies waren heftig. Dankzij haar voel ik mij verbonden aan ‘het Calvijn’. Ik voel mij medeverantwoordelijk voor de toekomst van de school en haar leerlingen. Het Calvijn is wat dat betreft een microkosmos: grote, verreikende problemen doen zich hier klein en gecondenseerd voor. Ingrijpen als het niet goed gaat en een kind de weg wijzen kan het verschil maken tussen een einde als crimineel of een toekomst als de burgemeester van Rotterdam.’
