Armando overleden
Dichter, schrijver en beeldend kunstenaar Armando is in Potsdam (BRD) op 88-jarige leeftijd overleden. Zijn laatste dichtbundel Liever niet verscheen in 2017 bij Atlas Contact.
Armando debuteerde bij De Bezige Bij, waar in 2003 onder de titel Schoonheid is niet pluis zijn verzameld proza verscheen. Hoogtepunten daarin zijn onder meer De straat en het struikgewas, Krijgsgewoel, De machthebbers en De SS-ers. Ook de berichten uit Berlijn en uit Toscane, gepubliceerd in NRC Handelsblad, maken deel uit van het verzameld proza. Het literaire werk van Armando werd veelvuldig bekroond met onder meer de F. Bordewijkprijs, de Herman Gorterprijs en de Multatuliprijs.
In 2001 volgde Armando Tilly Hermans toen zij uitgeverij Augustus begon. In 2003 verscheen daar De haperende schepping, een bundeling van ultrakorte verhalen, die gevolgd werd door de bundels Het wel en wee, Gedoe, Soms, Nee en Eindelijk, die bijeengebracht werden in Ter plekke. Een keuze uit zijn Berlijn observaties onder de titel Berlijn verscheen in 2009, evenals een herdruk van Dierenpraat en andere dierverhalen. Armando was spaarzaam met woorden – het ultra-korte verhaal werd zijn genre. Die verhalen zijn mythisch van karakter, bedrieglijk eenvoudig van stijl en ze gaan door merg en been waar ze het menselijk tekort oproepen. Maar er kan ook gelachen worden.
De oorlog, het kwaad, het onvermijdelijke – steeds weer hernam Armando deze thema’s, in raadselachtige, maar doeltreffende taal. Na tien jaar als dichter gezwegen te hebben publiceerde hij in 2009 nieuwe poëzie onder de titel Gedichten 2009, een bundel die in 2011 werd bekroond met de VSB-Poëzieprijs. ‘Zijn werk is somber en indrukwekkend. Zijn beelden roepen afgronden op, waarin hij ons dwingt te kijken.’ – juryrapport van de VSB-Poëzieprijs
De gedichten bleven daarna komen, getuige de publicatie van Ze kwamen, in 2011, Stemmen in 2014 en Liever niet in 2017.
