Naomi Rebekka Boekwijt over het coronavirus in Denemarken
Afgelopen zaterdag om twaalf uur gingen de grenzen dicht. Potdicht, met enorme betonblokken op het enige stukje waar Denemarken niet door zee, maar door land van andere landen gescheiden wordt. Een enorm deel van de politiemacht is ingezet om de automobilisten die het land toch in willen een voor een te vragen wat ze komen doen. Mijn broer en schoonzus wilden met de Pasen komen, maar dat zit er nu niet in.
Diezelfde dag werd er een radiobericht van de overheid gelanceerd dat ieder uur uitgezonden wordt: blijf voor zover mogelijk thuis, vermijd fysiek contact, nies in je mouw – en vergeet niet, iedereen kan anderen besmetten, ook als je zelf geen klachten hebt. Het doet me denken aan het kaartje dat mijn oma op de wc had hangen met regels over wat te doen bij een ramp. Blijf binnen, sluit deuren en ramen, zet de radio aan en wacht instructies af. Voor als de Russen zouden aanvallen. Dat viel nog te begrijpen. Een virus is onzichtbaar, ongrijpbaar.
Ik zelf ben vooralsnog gewoon aan het werk. Rijd in mijn schildersbusje op lege wegen, nog nooit zo snel thuis geweest. Op de radio klinkt het programma van de publieke omroep die als taak heeft gekregen het volk een hart onder de riem te steken. Meer dan ooit wordt de Deense kernwaarde van op elkaar passen en voor elkaar zorgen gepreekt – in deze tijd echter door afstand te nemen. Op het nieuws hoor ik dat de staatskas zo enorm groot is, we hoeven ons echt geen zorgen te maken. De overheid past op ons, alles komt goed, zolang iedereen zijn steentje bijdraagt.
