Mooie ontvangst voor ‘Het geduld van de bloemen’, het nieuwe boek van Stefan Brijs
Onlangs verscheen het nieuwste boek van Stefan Brijs, Het geduld van de bloemen, waarin hij indringend de schoonheid én kwetsbaarheid van de natuur nabij zijn huis in Andalusië schetst.
NRC gaf het boek 4 ballen bij de recensie van Kester Freriks: ‘Brijs zoekt troost én hoop, de fundamentele emoties van dit journaal waarin de natuur een hoofdrol speelt. Dat doet hij prachtig. Zijn kalm geformuleerde zinnen hebben, als je nauwgezet leest of herleest, ook iets spectaculairs.’
Verder schreef Trouw: ‘Stefan Brijs schrijft mooi over extreme droogte en regen in Zuid-Spanje. Wat de schrijver en daarmee de lezer op de been houdt, is zijn ongekende kennis over en liefde voor de natuur.’
Knack beoordeelde het werk van Brijs met vier sterren: ‘Nauwgezet beschrijft Brijs de weelderige omgeving. Liefhebbers van bijeneters en orchideeën zullen hun hart ophalen aan de bloemrijke passages, maar Brijs ziet zijn paradijs al jaren bedreigd door de klimaatverandering. Dit boek dwingt urgentie af: het geduld van de natuur is op .’
Ook de Standaard kende het boek vier sterren toe: ‘Het geduld van de bloemen is een dichterlijk én leerzaam boek, geschreven in de ingetogen en beeldende stijl die Brijs eigen is.’
Op 25 mei was Brijs te gast bij Vroege Vogels, waar de presentator het ‘Een prachtig boek’ noemde. Luister hier de uitzending terug.
Ook werd Brijs door Caspar Janssen geïnterviewd de Volkskrant. Het interview is hier terug te lezen.
In Het geduld van de bloemen neemt Stefan Brijs ons opnieuw mee naar Andalusië. Terwijl het klimaat er steeds grilliger wordt observeert hij de schoonheid en de kwetsbaarheid van de natuur met een even scherpe als poëtische pen. Nestelende zwaluwen, wilde pioenrozen, de zeldzame Spaanse zilverspar, een wesp met de taille van een model, de als heks verklede kaalkopibis en zoveel meer: Brijs’ woorden zijn tegelijk een lofzang op de veerkracht van de natuur en een treurzang om de teloorgang ervan. Het geduld van de bloemen mag eindeloos lijken, het heeft zijn grenzen. Een urgent boek dat je achterlaat met een gevoel van bezorgd verdriet én verrukking over zoveel schoonheid, in de natuur en in Brijs’ taal.
