Met een fijnzinnig oor voor wat voorbijgaat, bezingt Koen Stassijns het leven in al zijn kwetsbaarheid. Liefde, afscheid, ouder worden en gemis krijgen gestalte in toegankelijke, muzikaal klinkende verzen die lang nazinderen.
Met bijzondere tederheid schrijft hij over vrouwen die zijn levenspad hebben gekruist. In de cyclus ‘Drie meisjes’ verkent hij op indringende wijze de pijn van verbroken ouder-kindrelaties en doorbreekt hij een hardnekkig taboe. De slotgedichten vormen een ontroerend eerbetoon aan hen die hij moet missen en in herinnering en taal blijven voortleven.
Koen Stassijns (1953) is dichter, vertaler, bloemlezer, performer en docent literaire creatie. Hij debuteerde bij uitgeverij Lannoo in 1988 met Aanmaaktwijgen van een vuur dat in 1990 werd gevolgd door De vergeethoek van de slaap. Bij de Arbeiderspers verscheen in 1993 Paard van glas voor Stassijns overstapte naar uitgeverij Atlas. Daar publiceerde hij Zwijghout (2000) en een herziene editie van Paard van glas (2001), bundels die verschillende herdrukken kenden. Samen met Ivo van Strijtem heeft hij tientallen bloemlezingen gemaakt waaronder De mooiste van... in een co-editie van uitgeverij Lannoo en uitgeverij Atlas.
In 2019 heeft, na bijna 20 jaar zwijgen – hij schreef in stilte – zijn bundel Hemelingen het licht gezien. In deze lijvige bundel wordt geen onderwerp geschuwd, Stassijns is nietsontziend en gaat het leven zinnelijk te lijf. In december 2022 verscheen zijn meest recente bundel Het huis waar alles verdwijnt.
In oktober 2026 verschijnt zijn nieuwe bundel Drie meisjes & de oeverkant.
