De werkplek van Toine Heijmans

‘Ik schrijf het liefst in mijn boot. Het is een zeilboot met een kleine kajuit, die op me ligt te wachten in de jachthaven vlak bij mijn huis. Als ik tijd heb om te schrijven, wandel ik erheen en denk ik onderweg na over zinnen, woorden, romanpersonages. Meestal levert dat wel iets op. Dan klim ik aan boord, de boot helt wat, ik schuif het luik open en daal het houten trappetje af naar beneden, de buik in. Daar kan ik uren blijven.

Mijn boot is oud en je kunt de jaren ruiken – sommigen zullen die geur als muf omschrijven, maar voor mij is het vrijheid en gevangenschap tegelijk. Hier kan ik me concentreren. Mijn boot, met alles op zijn plek: een heel klein keukentje, een heel klein toiletje, en een kleine kaartentafel, waar ik mijn laptop op zet. Er is niets wat me af kan leiden. Het is een soort grot, maar wel een luxe grot. Ik heb bijvoorbeeld een elektrisch kacheltje dat zoemt en heen en weer draait en daar hou ik mijn voeten voor als het te koud wordt, bijvoorbeeld in de winter, als de boot is ingevroren. Er is ook een nespressoapparaat dat enorm veel lawaai maakt, waarschijnlijk vanwege het vocht dat erin is getrokken.

Al vaar ik niet, ik zet altijd de marifoon aan op kanaal 16, het noodkanaal, zodat ik kan horen wat er gebeurt op zee. Dat is het enige contact dat ik met andere mensen heb, al weet niemand dat ik mee zit te luisteren. Soms ga ik wel varen, een klein stukje het Markermeer op, en voor anker bij Pampus. Dan schrijf ik en als het niet meer lukt spring ik overboord, zwem drie rondjes om de boot, klim terug in de kajuit en schrijf door met een handdoek om. Dat moet een vreemd gezicht zijn: een man alleen op een bootje voor anker, die af en toe overboord springt. Maar het werkt wel.’

Toine Heijmans’ nieuwe roman Pristina verschijnt op 15 januari.