Deniz Kuypers over het coronavirus in Amerika
Van onze correspondent in Californië, schrijver Deniz Kuypers. (Amerikanen moeten zich nu houden aan ‘shelter in place’.)
Het is zover: alles gaat dicht, behalve de supermarkten en ziekenhuizen. Iedereen moet binnenblijven. De boeken die ik besteld heb bij twee van mijn favoriete boekhandels zullen pas komen als de quarantaine is opgeheven. Over drie weken.
Er borrelde al een tijdje iets. Sommige scholen en bedrijven bleven open, andere niet. Er waren geen duidelijke richtlijnen van de regering, aangezien de huidige president niet in feiten of wetenschap gelooft. Voor de zekerheid had ik mijn kinderen vorige week al van school gehaald, in plaats van te wachten tot een van hun klasgenootjes positief testte.
Nu zit ik in de auto, ik heb de kinderen naar mijn schoonmoeder gebracht. Moet ik omkeren? Mijn schoonmoeder woont in de Sierra Nevada, dat is drie uur rijden. Zij heeft vier hectare grond, waar de kinderen zorgeloos kunnen spelen. Thuis waren ze onrustig. Een voor een gingen onze vaste uitstapjes niet meer door: de dierentuin, het natuurmuseum, de bibliotheek. Toen de speeltuinen ook dichtgingen, besloot ik dat het tijd werd voor een logeerpartijtje.
Eigenlijk moeten we afstand houden. Maar zo heeft iedereen zijn eigen redenen om het coronavirus te onderschatten. Het is moeilijk te peilen hoe serieus de situatie hier wordt genomen. Bij elke McDonald’s langs de weg zie ik lange rijen auto’s. Maar op de Bay Bridge sta ik voor het eerst in de achttien jaar dat ik hier woon niet in de file. ‘Neem een foto,’ zegt mijn vrouw als ik haar bel. ‘Dit maak je nooit meer mee.’
Voorlopig laten we de kinderen bij mijn schoonmoeder, zij heeft genoeg eten tot het einde der tijden. Maar wat doen we met onze honden? Bij de dierenwinkel tref ik lege schappen aan. Dan eten de honden vanavond dus maar pasta, net als wij.
