Voor ‘Taal voor de toekomst’ gaat Arita Baaijens op zoek naar wilde taal. Taal die de Noordzee een stem geeft en de mens een stapje terug laat doen. Op haar reizen merkte Arita dat natuur overal tot mensen spreekt, behalve in Nederland. Een land van dijkenbouwers maakt natuur. Eenrichtingsverkeer dus. Elders vinden mensen het echter heel gewoon dat een plant, berg of zee óók weet heeft van de wereld. Vanuit deze grondhouding streeft ‘Taal voor de toekomst’ naar herwilderde taal waarin relaties centraal staan en mens en natuur elkaar verstaan.