In 'Moeder en pen' volg je Mensje van Keulen in de jaren 1979-1983, pal na haar scheiding en de geboorte van haar zoon. Ze is een meer dan gevierd schrijver en houdt zich staande als alleenstaande moeder, als schrijver en als vrouw. Liefde speelt een grote rol in deze jaren, de onvoorwaardelijke liefde voor het kind, het verdriet over de beëindigde liefde, de vluchtige liefde voor de mannen die haar pad kruisen en een nieuwe liefde.
Van Keulen schrijft over de jaren '70 en '80, maar roept vragen op waar vrouwen en schrijvers ook vandaag de dag mee worstelen. 'Moeder en pen' verduidelijkt de wispelturige nasleep van een falend huwelijk, de strijd om te kunnen blijven schrijven en de keus om als alleenstaande ouder verder te gaan – zoals altijd is Mensje van Keulen immer actueel.
Naast 'Moeder en pen' over de jaren 1979-1983, verschenen ook de dagboeken 'Alle dagen laat', het dagboek over 1976, 'Neerslag van een huwelijk', over de jaren 1977-1979 en 'Omgeslagen dagen' over de jaren 1983-1987.
'Rauw, geestig en zeer intiem. Het werk van Van Keulen is stilistisch puntgaaf […], geen woord tolt in het luchtledige rond. […] Aan alles is te merken dat dit de zielenroerselen van een schrijver betreft, zo soepel en licht zijn de zinnen.'
Trouw'Nog immer actueel.'
De Groene Amsterdammer'Moeder en pen geeft een heel persoonlijke inkijk in Van Keulens leven, en het is ontroerend hoe ze grip probeert te houden op dat gezin. […], het is echt goed geschreven, beter dan zomaar een dagboek. Lezen, dit boek.’
'Werkelijk onthutsend. […] Dat is te danken aan het fabelachtig grote schrijftalent van de auteur.'
Limburgs Dagblad / Dagblad de Limburger'Mensje van Keulen schrijft met oog voor detail en met een grimmig soort gevoel van humor. Een prachtig tijdsdocument en een onomwonden inkijk in een schrijversleven.'
HP/De Tijd'Het dagboek is een prachtig tijdsdocument van de literaire scene in Amsterdam in de jaren zeventig en tachtig. […] De publicatie is onderhoudend, ontluisterend en bij vlagen ook erg grappig. […] Van Keulens kenmerkende vlijmscherpe, zwartkomische blik waarmee ze het beklemmende leed zo goed treft, is [...] volop aanwezig.'
Het Parool'Het is de vorm [van Van Keulen] die je kluistert aan de bladzijden van dit fraai vormgegeven boek. De taal zo zuiver, zo helder, zo helemaal Mensje van Keulen, een waar genot.'
Limburgs Dagblad / Dagblad de Limburger'Een prachtig tijdsdocument en een onomwonden inkijk in een schrijversleven.'
HP/De Tijd'Herkenbaar voor elke vrouw met een baby, ambities en een partner die het (weleens) laat afweten - voor heel veel vrouwen dus. Zo is Mensje van Keulen veertig jaar na dato nog steeds actueel en relevant.'
De Volkskrant'Deze dagboeken zijn geen kleine schrijfsels, maar vormen een volwaardig onderdeel van Mensje van Keulens indrukwekkende oeuvre.’
De Groene Amsterdammer'Lees de dagboeken van Mensje van Keulen. Ze zijn in al hun rauwheid niet geschreven voor publiek, maar daar uiteindelijk tóch beland. Gelukkig maar.'
De Volkskrant'Hoe Mensje van Keulen alles op meesterlijke wijze tot leven weet te wekken bewijst haar literair vakmanschap.'
Cuttingedge'Van Keulen schrijft bedrieglijk achteloos, met een minimum aan woorden typeert ze de mensen om haar heen en schetst ze een fascinerend tijdsbeeld.' - De beste boeken van 2023
Trouw'Moeder en pen doet verbazend actueel aan.'
De Morgen‘Moeder en pen – Dagboek 1979-1983 is de derde bundel van Van Keulens ongewoon geestige en openhartige dagboeken. Ze verveelt nooit.' - Dit zijn de beste boeken van 2023
De Volkskrant
Mensje van Keulen werd in 1946 geboren in Den Haag als Mensje Francina van der Steen, roepnaam Mennie. Na haar schilderopleiding werd ze redacteur van 'Propria Cures'. Naast haar bijdrage in de vorm van politieke en literaire cartoons schreef ze ook artikelen. Vervolgens maakte ze samen met Gerrit Komrij, Theo Sontrop en Martin Ros acht jaar deel uit van de redactie van het literaire tijdschrift 'Maatstaf'.
Het eerste verhaal van Mensje van Keulen werd gepubliceerd in 1969 in 'Hollands Maandblad'. Haar inmiddels vele malen herdrukte debuut Bleekers zomer' (1972) wordt tot de klassieken in de Nederlandse literatuur gerekend. Sinds 1985 schrijft Van Keulen ook kinderboeken, die bekroond werden met een Zilveren Griffel en de Nienke van Hichtumprijs.
'Olifanten op een web', geschreven naar aanleiding van de dood van haar moeder, is haar eerste autobiografische boek. In 2006 verscheen, naar aanleiding van haar zestigste verjaardag, 'Alle dagen laat, Dagboek 1976'. 'De schriften wachten', het oerboek van Mensje van Keulen, geeft inzicht in de ontwikkeling van haar schrijverschap. In 2009 verscheen de verhalenbundel 'Een goed verhaal', de bundel werd genomineerd voor de Libris Literatuur Prijs 2010 en De Gouden Uil 2010. In 2003 ontving Van Keulen voor haar oeuvre de Annie Romeinprijs. In 2011 werd haar de Charlotte Kohler Prijs - een driejaarlijkse prijs voor schrijvers van literair werk - toegekend. Klik hier om het juryrapport van de Charlotte Kohlerprijs te lezen.
Op 18 januari 2015 ontvangt zij de Contantijn Huygens-prijs 2014 voor haar hele oeuvre. Van Keulen krijgt de Huygens-prijs voor een oeuvre dat volgens de jury getuigt van een 'buitengewoon technisch meesterschap': 'Al haar verhalen zijn met precisie en fijnzinnigheid gecomponeerd, ogenschijnlijk zijn ze gewoon en alledaags, maar de typische Mensje- van-Keulenverbeelding geeft er steevast een verrassende lading of onverwachte wending aan.'
In oktober 2018 verscheen de bundel 'Huwelijksverhalen', een verzameling van haar verhalen waarin het huwelijk centraal staat. Voor haar verhalenbundel 'Ik moet u echt iets zeggen' (2020) won zij de J.M.A Biesheuvelprijs. In 2021 verscheen 'Het Kattentheater', een bundeling verhalen, gedichten, verzen en fragmenten over poezen en katten. Een jubileumuitgave van Van Keulens romandebuut 'Bleekers zomer' is verschenen in juni 2022. 'Moeder en pen' is verschenen in februari 2023. Omgeslagen dagen is het vierde deel van haar dagboeken, en zal verschijnen in januari 2026.
Voor meer informatie, zie www.mensjevankeulen.nl
(Foto: Annalees Louwes)
